…

Televizyonun sesi kısıktı… Ekranda haberler akıyordu… Alt bantta “Ankara’da trafik kazası: 1 ölü” yazıyordu… Bir an Ankara’daki arkadaşlarım geldi aklıma, her birinin sureti gözümün önünden hayal meyal akıp giderken ekranda bir vesikalık fotoğraf belirdi; tam da beynimde dönen fotoğraflardan birinin benzeri..! Kafamdan aşağı kaynar sular dökülürken televizyonun sesini çoktan açmıştım. Çok şükür ki(!) kazada vefat eden kızcağız, benim arkadaşlarımdan biri değildi; ve ben vefat eden kızcağızın benim değil, bir başkasının bacısı olduğu için sevinmiştim..! Ne de olsa ateş düştüğü yeri yakardı…

…

Babanızın öldürüldüğünü düşünsenize… Bombalanan kentinizde bir sabah, evine ekmek bulmak için çıkıp bir daha gelmediğini… Duvarda asılı çifte namlulu tüfeğin artık size kaldığını, işgalci askerler kapıya dayandığında ailenizin bütün yükünün birfiil omzunuzda kaldığını düşünsenize…

Doğup büyüdüğünüz mahallenin yerle bir edildiğini düşünsenize… 20 sene önce sallandığınız salıncaktan tutun da, önceki gün ödevinizi yaptığınız kütüphaneye kadar, neyiniz varsa sebepsizce yakıldığını düşünsenize… “Allah’ım, neden biz?” dememek için kendinizi nasıl tuttuğunuzu bir düşünsenize…

Gözünüz gibi baktığınız, sakındığınız bacınıza, az önce gözünüzün önünde annenizi katleden kansızın el sürmeye yeltendiğini düşünsenize… Ellerinizi bağlayan iplerin birer yılan olup sizi boğduğu, canınızı alması için Tanrı’ya ve işgal güçlerine yalvaracağınız o anı bir düşünsenize…

Bu yazının burasına kadar kaçınız tahammül edebildi ki..?

Maalesef, bunların hiçbiri hayal gücü uydurması senaryolar değil…

Bugün, bir kez olsun ateşin sizin üstünüze düştüğünü varsayın.

Bugün, bütün “bilmemneizm”leri, “bilmemnecilik”leri bir kenara bırakıp insanlığınızı düşünün… İster Âdem’in torunu deyin kendinize, ister Allah’ın herhangi bir kulu, ister bu dünyaya ayak basan 7milyar insandan herhangi biri…

Bugün Haçlı Seferleri’ni düşünün… Bugün Çanakkale’yi düşünün… Sarıkamış’ta donarak can veren 90bin şehidimizi düşünün… O 90bin şehide 90 yıldır yaktığımız feryatları, türküleri, destanları düşünün… 90bin şehidimiz bir mermi bile sıkamadan göz göre göre can verirken kılını kıpırdatmayan, destek olması gerektiği yerde köstek olanlara ettiğimiz küfürleri, lanetleri, bedduaları düşünün…

Bugün, biraz olsun ileri görüşlü olup 90 sene sonrasını düşünün…

Bugün Bosna’da, özgürlük mücadelesi verirken canından olan 100binleri düşünün… Bugün Çeçenistan’da, mahallesi yerle bir edilen, bütün komşuları kurşuna dizilen bir köylüyü düşünün… Bugün Afganistan’da, tüm ailesi gözü önünde öldürüldükten sonra bir manga dolusu kansızın tecavüzüne uğrayan esmer kızı düşünün… Bugün Filistin’de, okuluna gitmek için günde iki defa İsrailli askerler tarafından üzeri aranmak zorunda kalan, İsrailli askerler eğer izin verirse okuluna gidebilen, babasını tanımadan namluyla tanışan, İsrail M16’larını oyuncak sanan 6 yaşındaki sabiyi düşünün…

Bugün, burnumuzun dibinde, Irak’ta, 4 sene içinde katledilen 1milyon insanı düşünün… O 1milyon insanın yasını tutan, acısını bağrında yaşayan 10milyonları düşünün… Bugün, Irak’ın işgalinin 4. yılında, tüm bu vahşet karşısında kılımızı kıpırdatmadığımız, destek olmamız gereken yerde köstek olduğumuz için, 90 sene sonra bize küfredecek, lanetler okuyacak, beddua edecek 100milyonları düşünün…

…

Ama biz de haksız değiliz ki...(!) Ne de olsa ateş düştüğü yeri yakar, çünkü ateşin düştüğü yerdekiler, bizim gözümüzde, ateş olsa cürümü kadar yer yakar…(!)

Erhan TAŞKIRAN